Vín nun piso franco. a década dos 90 empezaba a cansar de si mesma. eta tiña sección fixa nos periódicos: cada día representaba o seu auto de ira e mutilación.eramos tres naquela vivenda elevada sete andares, na parte na que lugo unicamente sabe descender. cid e andrés militaran en senllas organizacións extremas. nunca con outras intenció

Jorge ten unha galería. álex ten un bar. manín ten un ultramariños. quique pinta. todos falan con cara de susto. díxenlles: non houbo unha guerra, non caeron as pontes, non hai buratos nas estradas, non se afundiron os edificios das fábricas, non bombardearon as casas,... recomporemos os ósos antes do que suspiramos.

A banqueta na que estou sentado é mullida. enfronte teño un piano e detrás unha parede branca. un señor de mediana idade, alto e esvelto, entra na habitación. non podo recoñecelo, peitea o pelo moreno con raia e viste un chaleco cor verde garda civil. diríxese cara a min, intranquilízame o enfadado que está. situase entre o piano e máis e

O acento co que falan os vellos hoteis fascíname. gústanme eses hoteis que ocupan mazás completas porque os reformistas de primeiros do século xx os deixaron como tarefa pendente mentres derrubaban rúas completas ata acabar por esquecelos. eses hoteis falan tantos idiomas como bandeiras exhiben na fachada. indubidablemente, tanto pendón procu

A xerencia do cabaret voltaire quere expresarlles a súa petición de desculpas pola ausencia de espectáculo nestes días pasados. o noso xefe de sala, responsable da programación, está de vacacións ata o vindeiro 20 de xullo e non dispón de conexión continuada a internet. as funcións serán, logo, esporádicas ata o día da súa volta depen

Cando era un mozote estaba certo de que ser escritor era o top das ilusións. por iso, consagrei ducias de horas a ler a kafka. transcorridos uns anos, decateime de que imprescindibles eran os carpinteiros, os señores que nos fornecían de cousas que usamos todos os días: camas, mesas, armarios. mirar a javier losada e beatriz mato montando moble

Ocupamos as terrazas como o noso maio do 68, como a nosa opción de desobedencia consentida, de liberdade capturada á ciencia. hai toneladas de calor. o lóxico sería confinarnos

Óscar poy franco e máis eu debatemos onte sobre separación de poderes. alégame a intromisión de marlaska na investigación sobre o peso do 8m na peste actual que estaba desenvolvendo pérez de los cobos para unha xuíza. ten toda a razón. un ministro non pode pedir a un subordinado que lle abra as portas do indagado baixo o argumento de desle

Crtvg: [un dos proxectos novos da galega no eido cultural entrará con oficio de palabras un espazo semanal de 30 minutos, dirixido e presentado polo escritor xosé carlos caneiro , que non renunciará ao ton intimista e próximo da entrevista cultural e ao clímax especial que se establece cando se fala cara a cara, co espazo xusto dunha mesa de p

Cando era un mozote estaba certo de que ser escritor era o top das ilusións. por iso, consagrei ducias de horas a ler a kafka. transcorridos uns anos, decateime de que imprescindibles eran os carpinteiros, os señores que nos fornecían de cousas que usamos todos os días: camas, mesas, armarios. mirar a javier losada e beatriz mato montando moble