As nosas vidas son paralelas,pero non tanxentes. tan lonxe. acordei cedo, por volta da sete e, co sol en timidez aínda. deiteime no sofá, cos personaxes do meu libro de familia durmindo, para ler a modiano.'tres desconocidas'. tres historias de senllas mozas perdidas entre nomes de rúas de parís, unha muller misteriosa e protectora, e un home a

O meu dvd co 'hamlet' que dirixiu zefirelli debe de ser o máis paseado da historia. adoito collelo para o lecer e sempre regresa intacto. dende que padezo a condición de pai, películas coma 'kung-fu panda' gozan dunha inexplicada preferencia. supoño que o filósofo esloveno slavoj zizek sufre a mesma xerarquía familiar porque cita ese filme en

A banqueta na que estou sentado é mullida. enfronte teño un piano e detrás unha parede branca. un señor de mediana idade, alto e esvelto, entra na habitación. non podo recoñecelo, peitea o pelo moreno con raia e viste un chaleco cor verde garda civil. diríxese cara a min, intranquilízame o enfadado que está. situase entre o piano e máis e

Ocupamos as terrazas como o noso maio do 68, como a nosa opción de desobedencia consentida, de liberdade capturada á ciencia. hai toneladas de calor. o lóxico sería confinarnos

O acento co que falan os vellos hoteis fascíname. gústanme eses hoteis que ocupan mazás completas porque os reformistas de primeiros do século xx os deixaron como tarefa pendente mentres derrubaban rúas completas ata acabar por esquecelos. eses hoteis falan tantos idiomas como bandeiras exhiben na fachada. indubidablemente, tanto pendón procu

#bondíagz nunca decido se lugo ten unha cuberta de cinzas recicladas que abrangue a cidade ou é a néboa evaporando o miño. cando menos hoxe dei un rodeo ao centro en bicicleta e puiden alegrarme de ver a antonio cortando o pelo e de berrarlle unha parvada dende a rúa, e de ver unha muller limpando os cristais da casa para cando solee, e, nunha

A noite empeza cando tropezas con dúas latas de red bull no portal da casa. deducino porque lle lin a valle inclán que «la batalla comienza cuando los ojos llegan a mirarla». valle inclán aprendeuno cando sobrevoou a primeira guerra mundial para o diario el imparcial. o escritor comprendera que a realidade é fragmentaria porque se carteaba co

Jorge ten unha galería. álex ten un bar. manín ten un ultramariños. quique pinta. todos falan con cara de susto. díxenlles: non houbo unha guerra, non caeron as pontes, non hai buratos nas estradas, non se afundiron os edificios das fábricas, non bombardearon as casas,... recomporemos os ósos antes do que suspiramos.

Cando era un mozote estaba certo de que ser escritor era o top das ilusións. por iso, consagrei ducias de horas a ler a kafka. transcorridos uns anos, decateime de que imprescindibles eran os carpinteiros, os señores que nos fornecían de cousas que usamos todos os días: camas, mesas, armarios. mirar a javier losada e beatriz mato montando moble

A miña nai mete un saco inmenso no salón da miña casa estando eu sentado nun sofá. ela abre a grande boca de tea e ceiba 150 cans, algúns de razas perigosas. eu sinto pánico e, dun chouto, póñome de pé no sofá.