A banqueta na que estou sentado é mullida. enfronte teño un piano e detrás unha parede branca. un señor de mediana idade, alto e esvelto, entra na habitación. non podo recoñecelo, peitea o pelo moreno con raia e viste un chaleco cor verde garda civil. diríxese cara a min, intranquilízame o enfadado que está. situase entre o piano e máis e

Ocupamos as terrazas como o noso maio do 68, como a nosa opción de desobedencia consentida, de liberdade capturada á ciencia. hai toneladas de calor. o lóxico sería confinarnos

A xerencia do cabaret voltaire quere expresarlles a súa petición de desculpas pola ausencia de espectáculo nestes días pasados. o noso xefe de sala, responsable da programación, está de vacacións ata o vindeiro 20 de xullo e non dispón de conexión continuada a internet. as funcións serán, logo, esporádicas ata o día da súa volta depen

#bondíagz nunca decido se lugo ten unha cuberta de cinzas recicladas que abrangue a cidade ou é a néboa evaporando o miño. cando menos hoxe dei un rodeo ao centro en bicicleta e puiden alegrarme de ver a antonio cortando o pelo e de berrarlle unha parvada dende a rúa, e de ver unha muller limpando os cristais da casa para cando solee, e, nunha

Cando era un mozote estaba certo de que ser escritor era o top das ilusións. por iso, consagrei ducias de horas a ler a kafka. transcorridos uns anos, decateime de que imprescindibles eran os carpinteiros, os señores que nos fornecían de cousas que usamos todos os días: camas, mesas, armarios. mirar a javier losada e beatriz mato montando moble

A miña nai mete un saco inmenso no salón da miña casa estando eu sentado nun sofá. ela abre a grande boca de tea e ceiba 150 cans, algúns de razas perigosas. eu sinto pánico e, dun chouto, póñome de pé no sofá.

O meu dvd co 'hamlet' que dirixiu zefirelli debe de ser o máis paseado da historia. adoito collelo para o lecer e sempre regresa intacto. dende que padezo a condición de pai, películas coma 'kung-fu panda' gozan dunha inexplicada preferencia. supoño que o filósofo esloveno slavoj zizek sufre a mesma xerarquía familiar porque cita ese filme en

Cando era un mozote estaba certo de que ser escritor era o top das ilusións. por iso, consagrei ducias de horas a ler a kafka. transcorridos uns anos, decateime de que imprescindibles eran os carpinteiros, os señores que nos fornecían de cousas que usamos todos os días: camas, mesas, armarios. mirar a javier losada e beatriz mato montando moble

Saberán desulpar, estimados señores clientes, que teña a barra algo desatendida. tintimán require a miña atención porque teño a honra de que o salón do libro lix lle concedese ao meu personaxe un sitio de seu en nadal xogo, o espazo tintimán. entre o 23 e o 3 de xaneiro haberá unha serie de actividades arredor do protagonista de 'corazón

Vín nun piso franco. a década dos 90 empezaba a cansar de si mesma. eta tiña sección fixa nos periódicos: cada día representaba o seu auto de ira e mutilación.eramos tres naquela vivenda elevada sete andares, na parte na que lugo unicamente sabe descender. cid e andrés militaran en senllas organizacións extremas. nunca con outras intenció